prasannascolumn

  Violence, Authority and the Paradox of Order Oct 20, 2026 · @Prasanna If there is space for violence, the answer has always been yes, however in any discussion of social and political progress, one hard truth is usually brushed aside: violence has always shaped the world. Nations are born out of conflict. The great leaps toward freedom and rights have rarely happened through pure pacifism. Even in a democracy, where we rightly champion the rule of law and peaceful debate, violence does not disappear. It is institutionalised. (Except perhaps feminist movement) An army holds that violence for use against external enemies across clear borders. Inside the nation, the same burden falls on the police, and there it is far more difficult and ambiguous. What is the police for: to protect law and order, to prevent crime, or to keep society stable? If it is all of these, what powers should it have, how much of it do we need, and whom is it really protecting? This essay argues that the polic...

The Hidden Cost of Denying Competition in the Social Sector In the social sector, we are conditioned to view competition as a dirty word. The prevailing ethos suggests that competing is inherently selfish and entirely counter-intuitive to the nature of social work. After all, a social worker’s primary duty is to keep the beneficiary’s best interests at heart. A beneficiary is not a customer to be won, but a vulnerable individual or community to be served. Because our mission is noble, we assume our operating environment must be entirely selfless. But this ideal creates a dangerous blind spot. It doesn't erase human nature—it merely forces it underground. The Mutation of Denied Competition Competitiveness is a fundamental human trait. The problem in the NGO and social sector isn't that competition exists; the problem is the steadfast denial of it. When we refuse to acknowledge our competitive instincts, they do not simply disappear. Instead, they mutate into destructive unconsci...

DELIMITATION, THE BJP, AND THE LONG GAME The Southern Pillar Why the BJP Cannot, afford to, Betray the South The 2026 delimitation debate is consumed by one fear — that the BJP will use redrawn boundaries to reduce Southern India to a political footnote. This argument misreads the electoral arithmetic, the RSS’s civilizational DNA, India’s Muslim demography, the tribal frontier, and the succession anxiety that make the South not a choice but a structural necessity for any serious national force. OPINION · POLITICAL ANALYSIS DELIMITATION · BJP-RSS STRATEGY · HINDU DEMOGRAPHY · TRIBAL POLITICS · INDIAN FEDERALISM THE COMPLETE ARGUMENT — SIX CONVERGING PILLARS 01 The North alone cannot deliver a permanent majority 02 Muslim consolidation breaks Northern arithmetic 03 Tribal investment opens Southern entry points 04 RSS DNA demands civilizational completeness 05 Kashmir proves cost tolerance for unity 06 Succession fear forces long-term integration The fear is not unreasonable on its fa...

தூரத்தில் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது மனமோ, நினைவுகளில் ஓடும் கனவுகளின் எச்சமோ... தொலைந்த நினைவுகளோ? அல்லது காத்திருந்து துடிக்கும் எண்ணங்களோ? இதில் தான் காலம் கழிகிறது, அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டுக்கொண்டே... சாத்தியங்கள் இசையாக மாறும் தருணத்தை எதிர்பார்த்து!

தொலைந்து போவதே ஒரு வழக்கம் அன்பில், அழகில் ஒழுக்கத்தில், சேவையில், வேலையில் தொலைந்து கொண்டே இருக்கிறோம். மீட்பவரின் கை நீண்டிருந்தாலும்,  அந்தப் பிடிக்குள்ளேயே தொலைந்து போகவே விரும்புகிறோம். நினைவிலிருந்து அகலும் கணமே, முன்னால் வந்து "நான் தொலைகிறேன்" என்று அறிவித்துவிட்டு, மறுபடியும் தொலைந்து விடுகிறோம். மற்றவர்களின் நினைவிலிருந்து  மறைந்து விடக் கூடாது என்பதற்காகவே, இப்படித் தொடர்ந்து  தொலைத்துக் கொள்கிறோம்.

உலகளந்தவனின் பெருங்கைகளை கால்களையும் போல் அவன் மனமும் பெரிதாக இருக்குமோ.  அவனின் தலையில் இருந்தும் தோள்களிலிருந்தும் கால்களிலிருந்தும் தொடையில் இருந்தும் பிறந்தார்கள். அவன் மனதில் இருந்து பிறந்தவர் யார்

ஒவ்வொரு இறப்பும் நினைவூட்டிச் செல்கிறது - யாராலும் வெல்ல முடியாத காலத்தை முற்றுப் பெறாத உரையாடல்கள், மூழ்கிப் போன மௌனங்கள், தொடர்ந்து கொண்டிருந்த சண்டைகள், சொல்லி முடிக்காத நன்றிகள் என - நினைவுபடுத்துகிறது ஓர் இறப்பு! இன்னொரு இறப்பு வருவதற்குள் சொல்லிவிட வேண்டும்... பேசிவிட வேண்டும்... அணைத்துக் கொள்ள வேண்டும்... "இனி நேரமில்லை" எனும் உறுதி - மறுபடியும் மற்றொரு இறப்பில்தான்  ஞாபகம் வருகிறது!

மானம் பெரிது. கோழையாய் வாழ்வதை விட பெரிது; உயிரைச் விட்டிடலாம். "போரை நிறுத்து, உயிரைக் காப்பாற்று" எனச் சொல்பவர்கள் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கட்டும். சிரிப்பவர்கள் இருக்கும்வரை கோவணத்தைக் கழற்றி முகத்தை மூடி கொள்ள முடியாது! "புறம் காட்டா வீரத்தில், கொல்வதிலிருந்தும் சாவதிலிருந்தும் எவராலும் மீள முடியாது. வாழ்வைப் போற்றத் தெரியாத வரை, கோழைகள் துப்பாக்கியோடு "வீர மரணத்தை" முத்தமிட்டு கொண்டேதான் இருப்பார்கள்!. கோழையாய் வாழ்வதை விட பெரிது; உயிரைச்  விட்டிடலாம். "போரை நிறுத்து, உயிரைக் காப்பாற்று" எனச் சொல்பவர்கள் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கட்டும். சிரிப்பவர்கள் இருக்கும்வரை கோவணத்தைக் கழற்றி முகத்தை மூடி கொள்ள முடியாது! "புறம் காட்டா வீரத்தில், கொல்வதிலிருந்தும் சாவதிலிருந்தும் எவராலும் மீள முடியாது. வாழ்வைப் போற்றத் தெரியாத வரை, கோழைகள் துப்பாக்கியோடு "வீர மரணத்தை" முத்தமிட்டு கொண்டேதான் இருப்பார்கள்!

The Lessons of Loss Irvin Yalom suggested that we deal with the fear of death by ignoring it or by trying to find meaning through work. Recently, I’ve had to stop ignoring it. Losing friends every year brings a different kind of closure each time, and it has made me weigh my own life differently. I think of three friends in particular:  * One saw death as a celebration, a way to end the cycle of *karma*. Ironically, this maharder to save the lives of thousands of children.  * Another died suddenly while running—an active life, deeply concerned with the world, even while struggling with depression.  * A third had a gift for making every person feel like they were his best friend. It was pleasurethat wights heavy to read the obituaries. It is not of greatness, it is gentleness and care that stoodout  All three had one thing in common: their relationships were personal and filled with deep affection. The Fear of Dependency I used to wish for a death so silent that no on...

மனம் கீழ்மையை விசையற்ற பந்து போலச் சரிந்து, வழிந்து, தேங்கிவிடுகிறது. என்னைவிட சிறந்த நண்பர்கள், உறவினர்கள், துணை உனக்கு இருக்கும்போது மனம் விலகிச் செல்கிறது. மௌனமும் செயலும் சொல்லப்படாத அக்கறைதான் என்று எப்படிப் புரியவைப்பது? யாருக்குப் புரியவைப்பது? மனம் கீழ்மையைத் விசையற்ற பந்து போலச் சரிந்து, வழிந்து, தேங்கிவிடுகிறது.

Here and Now When the memory fades, Ambition retreats. Here i am, in this moment. When present is the only truth. And time never stills. Here i am in between. When I see as it is. I am blind as ever. Here i am holding it. When I live moment by moment. I am no one, now and then. Here i am dying again. When the moment is stretched Heart is wide Here i am tumbling

The Question Beneath the Question In contemporary social discourse, "Islamophobia" is often categorized simply as irrational prejudice — a pathology to be condemned and dismissed. But dismissal is not diagnosis. To understand why communal tension persists in India, and why it periodically erupts into violence, we must ask a harder question: **why does trust break?** Trust between communities doesn't break randomly. It breaks along specific, identifiable fault lines — and in India today, several are operating simultaneously, feeding each other in ways that make the situation feel intractable. At the center of this breakdown is something deceptively simple: **fear that has never been given precise language.** Unexpressed fear doesn't dissolve. It deforms. It becomes contempt, then caricature, then violence. The architecture of anxiety in India is built not from hatred alone, but from legitimate fears that were never named honestly, expectations that were never stated cl...