prasannascolumn

The Hidden Cost of Denying Competition in the Social Sector In the social sector, we are conditioned to view competition as a dirty word. The prevailing ethos suggests that competing is inherently selfish and entirely counter-intuitive to the nature of social work. After all, a social worker’s primary duty is to keep the beneficiary’s best interests at heart. A beneficiary is not a customer to be won, but a vulnerable individual or community to be served. Because our mission is noble, we assume our operating environment must be entirely selfless. But this ideal creates a dangerous blind spot. It doesn't erase human nature—it merely forces it underground. The Mutation of Denied Competition Competitiveness is a fundamental human trait. The problem in the NGO and social sector isn't that competition exists; the problem is the steadfast denial of it. When we refuse to acknowledge our competitive instincts, they do not simply disappear. Instead, they mutate into destructive unconsci...

DELIMITATION, THE BJP, AND THE LONG GAME The Southern Pillar Why the BJP Cannot, afford to, Betray the South The 2026 delimitation debate is consumed by one fear — that the BJP will use redrawn boundaries to reduce Southern India to a political footnote. This argument misreads the electoral arithmetic, the RSS’s civilizational DNA, India’s Muslim demography, the tribal frontier, and the succession anxiety that make the South not a choice but a structural necessity for any serious national force. OPINION · POLITICAL ANALYSIS DELIMITATION · BJP-RSS STRATEGY · HINDU DEMOGRAPHY · TRIBAL POLITICS · INDIAN FEDERALISM THE COMPLETE ARGUMENT — SIX CONVERGING PILLARS 01 The North alone cannot deliver a permanent majority 02 Muslim consolidation breaks Northern arithmetic 03 Tribal investment opens Southern entry points 04 RSS DNA demands civilizational completeness 05 Kashmir proves cost tolerance for unity 06 Succession fear forces long-term integration The fear is not unreasonable on its fa...

தூரத்தில் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது மனமோ, நினைவுகளில் ஓடும் கனவுகளின் எச்சமோ... தொலைந்த நினைவுகளோ? அல்லது காத்திருந்து துடிக்கும் எண்ணங்களோ? இதில் தான் காலம் கழிகிறது, அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டுக்கொண்டே... சாத்தியங்கள் இசையாக மாறும் தருணத்தை எதிர்பார்த்து!

தொலைந்து போவதே ஒரு வழக்கம் அன்பில், அழகில் ஒழுக்கத்தில், சேவையில், வேலையில் தொலைந்து கொண்டே இருக்கிறோம். மீட்பவரின் கை நீண்டிருந்தாலும்,  அந்தப் பிடிக்குள்ளேயே தொலைந்து போகவே விரும்புகிறோம். நினைவிலிருந்து அகலும் கணமே, முன்னால் வந்து "நான் தொலைகிறேன்" என்று அறிவித்துவிட்டு, மறுபடியும் தொலைந்து விடுகிறோம். மற்றவர்களின் நினைவிலிருந்து  மறைந்து விடக் கூடாது என்பதற்காகவே, இப்படித் தொடர்ந்து  தொலைத்துக் கொள்கிறோம்.

உலகளந்தவனின் பெருங்கைகளை கால்களையும் போல் அவன் மனமும் பெரிதாக இருக்குமோ.  அவனின் தலையில் இருந்தும் தோள்களிலிருந்தும் கால்களிலிருந்தும் தொடையில் இருந்தும் பிறந்தார்கள். அவன் மனதில் இருந்து பிறந்தவர் யார்

ஒவ்வொரு இறப்பும் நினைவூட்டிச் செல்கிறது - யாராலும் வெல்ல முடியாத காலத்தை முற்றுப் பெறாத உரையாடல்கள், மூழ்கிப் போன மௌனங்கள், தொடர்ந்து கொண்டிருந்த சண்டைகள், சொல்லி முடிக்காத நன்றிகள் என - நினைவுபடுத்துகிறது ஓர் இறப்பு! இன்னொரு இறப்பு வருவதற்குள் சொல்லிவிட வேண்டும்... பேசிவிட வேண்டும்... அணைத்துக் கொள்ள வேண்டும்... "இனி நேரமில்லை" எனும் உறுதி - மறுபடியும் மற்றொரு இறப்பில்தான்  ஞாபகம் வருகிறது!